Świąteczny przyjaciel, czyli Swarzędzka Opowieść Wigilijna
Obraz zmieniał się jak w kalejdoskopie. Spod kanapy, miejsca gdzie Lusia czuła się bezpiecznie, widać było głównie nogi. W ciągu dnia obserwowała jak przemieszczały się w prawo i lewo. Rozróżniała już te człapiące w brązowych laczkach i energiczne, nieco nerwowe, w niebieskich klapkach. Ale najbardziej podobały jej się delikatnie stąpające nogi w różowych filcowych kapciach. Widząc je czuła w swoim małym psim serduszku spokój.
Noc cudów
Patrząc na roześmiane buzie dzieci, biegającego z nimi męża i szalejącego między nimi psa Anna poczuła się bardzo szczęśliwa. Jakże przyjemnie było wyjść z rodziną na wieczorny spacer po wigilijnej wieczerzy. Śnieg, który tym razem nie zawiódł i napadał w odpowiedniej ilości i w odpowiednim czasie, dopełniał to szczęście przypominając lata dzieciństwa i pozwalając, choć na chwilę, poczuć się dzieckiem. Ania się wzruszyła. Przecież jeszcze rok temu była samotna i nieszczęśliwa. Wówczas nie miała pojęcia, że jej życie wywróci się do góry nogami…
Swarzędzka opowieść wigilijna
Od samego rana czuć było specyficzną atmosferę, która panowała tylko w jeden dzień w roku. Pani Celina pamiętała już ponad siedemdziesiąt takich dni. Jak daleko sięgała pamięcią, w Wigilię Bożego Narodzenia zawsze od świtu panowała nerwowa krzątanina połączona z niepowtarzalnymi zapachami, a uszy pieściły dźwięki cudownych polskich kolęd płynące z radia lub adapteru.
Swarzędzka opowieść wigilijna
Nogi same ją zaprowadziły nad swarzędzkie jezioro. Było prawie ciemno a wilgotna mgła przenikała przez ubranie i wprawiała ciało w drżenie. Spojrzała na zimną taflę wody. Wystarczyłby jeden krok w tą ciemność i wszystko by się skończyło. Mogłaby uniknąć tego przed czym się tak wzbraniała.
