70 lat od rozpoczęcia edukacji w swarzędzkiej „Jedynce”!

Historia wspólnych spotkań sięga roku 2005, tj. 50. rocznicy rozpoczęcia nauki szkolnej i nawiązania znajomości i niezawodnych, wieloletnich przyjaźni. Pomysłodawcą i inicjatorem spotkań była kol. Maria Jankowiak z d. Szumska, której w realizacji tego przedsięwzięcia pomagał piszący te słowa Wiesław Zaporowski. 10 września odbyło się pierwsze spotkanie po latach w nieistniejącej już restauracji „Sami Swoi” na os. Dąbrowszczaków. W spotkaniu wzięła udział  duża grupa byłych uczniów oraz zaproszeni wychowawcy i nauczyciele. Była pierwsza opiekunka kl. I B, Maria Ratajczak – Jung oraz Marian Pokrywka, który przejął klasę po trzech latach nauczania początkowego. Obecne były nauczycielki: Barbara Sikorska i Maria Ziółek. W kolejnych latach spotkania były kontynuowane i obchodzone jubileusze. Świętowano 55-lecie i 60-lecie rozpoczęcie nauki. Spotkania zawsze były przygotowane przez pomysłodawczynię, kol. Marię Jankowiak. Wypadły tylko spotkania w czasie trwania epidemii covid-19. Trzeba tutaj nadmienić, że naukę w kl. I B rozpoczęło 50 uczniów. Część z nich po ukończeniu III klasy przeniesiono do nowego budynku Szkoły Podstawowej nr 2 w Swarzędzu, wynikało to z rejonizacji. Zmieniło się miejsce odbywania nauki, ale pozostało koleżeństwo i przyjaźnie zawarte w pierwszych latach wspólnego przebywania w „Jedynce” oraz sympatia do nauczycieli, którzy nie tylko uczyli czytania, pisania i podstaw matematyki, ale byli przykładem i wzorem do naśladowania. Jubileuszowe spotkanie miało podniosły i uroczysty nastrój. Były drobne upominki, list gratulacyjny od Burmistrza Mariana Szkudlarka, a tak naprawdę wspaniała atmosfera i radość z bycia razem. Był jubileuszowy tort i wzniesiony toast za wspólnie spędzony razem czas. Chociaż nie było nas tylu ile na pierwszym spotkaniu, ale panowała wspaniała atmosfera i chęć życia. Na spotkaniu zapomniano o swoich latach, przemijaniu i pędzącym czasie. Tak jak w piosence z Kabaretu Starszych Panów: „Choć szron na głowie i nie to zdrowie, to w sercu ciągle maj”.  Trzeba mieć nadzieję, że za rok odbędzie się kolejne udane spotkanie i nikogo na nim nie zabraknie.