Przedstawiciele Stowarzyszenia Arka Noego przyjęli zaproszenie naszego Gimnazjum nr 3 i 6 grudnia mogliśmy gościć ich w murach szkoły. O godzinie 10.00 rozpoczęło się spotkanie, które dla każdego z uczestników miało być niezwykle wartościowym prezentem mikołajkowym.
Za oknami sypał śnieg, temperatura nie rozpieszczała, a my mogliśmy słuchać świadectw wypowiadanych przez pana Piotra Stępniaka i pana Darka Góralczyka. Ludzi, którzy w swoim życiu zaznali prawie wszystkiego, co wiąże się z przestępczością, nałogami, poniżeniem i upodleniem. Upadli tak nisko, że tylko można tam pozostać i umrzeć lub odbić się, by powiedzieć: „i Ty możesz zmienić swoje życie”, „nie zmarnuj życia, masz je tylko jedno”, „niektórych dróg lepiej nie wybierać”.
Wstrząsające historie życia naszych gości miały uświadomić słuchaczom, że często to, co młodemu człowiekowi imponuje, tak naprawdę jest stekiem kłamstw, mitem niegodnym nawet chwilowego zainteresowania.
Stowarzyszenie Arka Noego realizuje biblijną zasadę miłości bliźniego, która przekłada się na następujące słowa: „Łaknącemu dać jeść, pragnącemu dać pić, przechodnia przyjąć, chorego odwiedzić, do przebywającego w więzieniu pójść”. Konkretne działanie to: opieka, doradztwo, praca wychowawczo – adaptacyjna, pomoc materialna i duchowa środowiskom dotkniętych patologią, bezradnym, uzależnionym i upośledzonym społecznie. Kształtowanie właściwych postaw społecznych opartych o wartości chrześcijańskie.
Kim są nasi goście? Ich życiorysy są długie, pogmatwane, skomplikowane. Pan Piotr Stępniak, uciekając od alkoholizmu rodziców, na drogę przestępstwa wkroczył, mając lat 11. Jako 13-latek trafił do poprawczaka. Potem przez ponad 20 lat było tylko gorzej. Handel narkotykami, alkoholem, wymuszenia, przestępczość zorganizowana i swoiste tournée po zakładach karnych z wieloletnimi wyrokami, aż do pewnego momentu, kiedy ktoś temu ówczesnemu ateiście powiedział, że Jezus go kocha. Tej miłości pan Piotr zaczął smakować w niezwykłych okolicznościach. Przeżył śmierć kliniczną, pokonał nowotwór z przerzutami, nie wykrwawił się mimo uszkodzonej aorty. Bóg miał inny plan. Gdy wreszcie w to uwierzył, powoli rozpoczęła się jego droga ku wolności. Przypieczętował ją ten sam sędzia, który przed laty ogłosił wyrok wieloletniego więzienia. Dawny Gepard dziś walczy mocą o wiele potężniejszą niż niegdyś. Wspierany Słowem Bożym stara się dać drugiemu człowiekowi to, czego on nie otrzymał, będąc nastolatkiem – szansę na mądry wybór dzięki usłyszanym słowom.
Życie pana Darka Góralczyka prowadziło przez kilkuletnie wizje narkotyczne, obalając m.in. kolejne bzdurne mity o niskiej szkodliwości miękkich narkotyków. Nie ma miękkich narkotyków. Nie ma narkotyków, które nie powodują uzależnień. Marihuana wżera się w tkankę mózgową, powodując dziury w mózgu. To jest prawda, którą pan Darek poznał na własnym organizmie. Problemy z pamięcią, halucynacje, omamy, zaburzenia psychiczne, depresja – tego doświadczają ludzie palący „zioło”. Dziś Daros zajmuje się muzyką rap zawierającą pozytywne przesłanie (na spotkaniu zaprezentował kilka swoich utworów). Mówi o skutkach zażywania substancji psychoaktywnych i przemocy. Jest konsultantem ds. profilaktyki uzależnień.
Obalanie nieprawdziwych opinii, obrazowanych stosownymi filmami i zdjęciami. Ukazywanie, co w życiu stanowi prawdziwą wartość. Uświadamianie, że każdy sam podejmuje decyzje, ale mogą one zniszczyć niejedno ludzkie istnienie i trzeba mieć tego świadomość. Tym było to niezwykłe spotkanie w mikołajkowe przedpołudnie. Nasi goście zgromadzonej młodzieży niczego nie zabraniali, oni tylko mówili, co jest prawdą i jakie są konsekwencje podjętych decyzji. Ponieważ nie byli teoretykami, lecz praktykami, na wielu młodych ludziach zrobili ogromne wrażenie: „to dobrze, że są ludzie, którzy starają się wpłynąć na zmniejszenie narkomanii we współczesnym społeczeństwie”(Tomek); „wielu z nas uświadomili możliwość konsekwencji podejmowanych pochopnie decyzji” (Julia); „nie warto niszczyć swojego życia” (Dorota); „chciałabym, aby jeszcze raz przyjechali” (Ada); „mówili, co jest szkodliwe; wiele przeżyli, to wiedzieli, co mówią” (Laura); „straszne historie zwykłych ludzi” (Ania); „rzeczy potocznie uważane za fajne są w rzeczywistości złe i wyniszczają po cichu, stopniowo, od środka” (Michał); „podziwiam ich siłę, niewielu ma aż taką” (Zosia); „po takim spotkaniu człowiek wie, z czego powinien zrezygnować” (Piotrek).
Oby to spotkanie było mikołajkowym prezentem, który zaowocuje mądrymi wyborami w życiu.
A.Kot
